محرم ۱۴۴۸ از راه رسیده است؛ اما نه آن محرمی که سال‌ها می‌شناختیم.

امسال پرچم‌های سیاه زودتر از همیشه برافراشته شده‌اند. گویی پیش از آنکه هلال محرم در آسمان نمایان شود، دل‌های مردم جامه عزا بر تن کرده بودند. امسال صدای گریه‌ها از جایی دورتر از کربلا آغاز شده است؛ از خانه‌هایی که عزیزان خود را از دست داده‌اند، از کودکانی که جای خالی پدر را در آغوش می‌کشند و از ملتی که هنوز باور نکرده است رهبر شهیدش دیگر در میان آنان نیست.

چه کسی تصور می‌کرد روزی فرا برسد که محرم را بدون او آغاز کنیم؟

مردی که سال‌ها تکیه‌گاه دل‌های یک ملت بود؛ مردی که نامش با مقاومت، عزت و ایستادگی گره خورده بود؛ مردی که در سخت‌ترین روزها امید را به جامعه تزریق می‌کرد و در تاریک‌ترین شب‌ها چراغ راه مردم بود.

اکنون او رفته است؛ اما ردّ گام‌هایش در همه جا باقی مانده است.

امسال محرم، داغ‌ها بر روی هم انباشته شده‌اند؛ داغ رهبر شهید، داغ کودکان و نوجوانان میناب؛ فرشته‌هایی که پیش از آنکه فرصت کنند رؤیاهای خود را زندگی کنند، آسمانی شدند و نامشان بر دفتر مظلومیت این سرزمین نقش بست.

داغ هموطنانی که به دست آمریکا و رژیم صهیونیستی به شهادت رسیدند؛ داغ خانواده‌هایی که هنوز صدای خنده عزیزانشان در گوششان طنین‌انداز است، اما جای آنان بر سر سفره‌ها خالی مانده است.

نام آمریکا و اسرائیل در حافظه تاریخی این روزگار، نه با صلح و عدالت، بلکه با تصاویر کودکان شهید، شهرهای ویران و اشک مادران مظلوم ثبت خواهد شد.

شاید به همین دلیل است که محرم امسال با همه سال‌های گذشته تفاوت دارد.

امسال خیابان‌ها حسینیه شده‌اند. مردم از خانه‌ها بیرون آمده‌اند؛ نه از سر هیجان، بلکه از سر عهد؛ عهدی که میان اشک‌هایشان بسته‌اند، عهدی که با خون شهیدان امضا شده است و عهدی که فریاد می‌زند راه حسین(علیه‌السلام) پایان ندارد.

راه شهیدان پایان ندارد.

راه مقاومت پایان ندارد.

شاید دشمنان گمان کنند که با ترور، جنگ، تحریم، موشک و کشتار می‌توانند ملت‌ها را به زانو درآورند؛ اما تاریخ عاشورا روایت دیگری دارد.

یزید نیز می‌پنداشت که همه چیز در عصر عاشورا پایان یافته است، اما عاشورا درست از همان لحظه آغاز شد.

امروز نیز اگرچه در فراق رهبر شهیدمان اشک می‌ریزیم، اگرچه برای کودکان میناب، برای شهدای این سرزمین و برای مظلومان جهان اسلام سوگواریم، اما این اشک‌ها نشانه شکست نیست.

این اشک‌ها سوخت حرکت‌اند؛ سوخت ملتی که آموخته است از دل مصیبت، قدرت بسازد؛ از دل شهادت، حیات بیافریند و از دل عاشورا، آینده را رقم بزند.

شاید محرم ۱۴۴۸ در تاریخ به عنوان یکی از تلخ‌ترین محرم‌ها ثبت شود؛ محرمی که ملتی با داغ‌های فراوان به استقبال آن رفت. اما اگر روزی تاریخ درباره این روزها بنویسد، خواهد گفت: مردمی بودند که گریستند، اما تسلیم نشدند؛ عزادار بودند، اما مأیوس نشدند؛ شهید دادند، اما پرچم را بر زمین نگذاشتند.

و این، همان درسی است که از کربلا آموخته بودند.