به گزارش خبرنگار خبرگزاری حوزه علمیه خراسان، عرفه، روزی است که در تقویم بندگی، با نامِ بلند اباعبدالله الحسین(علیه‌السلام) و ترنم‌های عارفانه ایشان گره خورده است؛ زمانی که جان‌های تشنه در زلال معرفت حسینی شست‌وشو یافته و مسیر رسیدن به مبدأ هستی را از میان کلمات قدسی دعای عرفه باز می‌جویند. این روز نه تنها موسم انابه و بازگشت به فطرت، بلکه کلاس درسی برای فهم پیوند عمیق میان توحید افعالی و مسئولیت‌های اجتماعی مؤمنان در برابر ظالمان عصر است.

در همین راستا، یادداشتی از سوی حجت‌الاسلام سیدمهدی احمدی‌نیک در تبیین ضرورت‌های سلوکی و سیاسی این روز بزرگ نگاشته شده است که مشروح آن در ادامه می‌آید:

بسم الّله الرّحمن الرّحیم

عن مولانا الحسین علیه السلام

اَللَّهُمَّ اجْعَلْ غِنایَ فی نَفْسی، وَالْیَقینَ فی قَلْبی، وَالْإِخْلاصَ فی عَمَلی... وَانْصُرْنى عَلى مَنْ ظَلَمَنى.

شب و روز عرفه، نقطه تلاقی معرفت‌شناسی دینی و اوج انابه بنده به درگاه باری‌تعالی است. این شب و روز، نه صرفاً یک مناسبت دینی در ایام حج، بلکه بستری برای تزکیه نفس و بازشناسی هویت الهی انسان است. امام حسین(علیه‌السلام) در دعای عرفه، با ترسیم دقیق پیوند میان توحید افعالی و جایگاه انسان در نظام هستی، عرفه را به کلاس درس خودشناسیِ منتهی به خداشناسی با زیبا ترین ترنّمهای عرفانی بدل کرده‌اند.

این فرصت طلایی، موسمِ غبارروبی از آینه قلب و پیوند مجدد با مبدأ هستی است، شایسته است با تأسی به آموزه‌های عارفانه و پر جاذبه سیدالشهدا(علیه‌السلام)، این شب و روز را به فرصتی برای تحول بنیادین در سلوک فردی و اجتماعی خویش تبدیل کنیم.

زیبنده است همه ما با بهره‌گیری از این فرصت طلائی، در مسیر کسب یقینِ قلبی و اخلاص در عمل، گامی استوار برای خودسازی برداریم و ابتدا فرج و ظهور حضرت صاحب‌الزمان علیه‌السلام و سپس پیروزی بر نظام ظالم استکباری-صهیونی، را از خداوند متعال طلب نماییم. چرا که عرفه، زمان استجابت دعا و فرصتِ بی‌تکرارِ بازگشت به فطرت پاک توحیدی است.

الّلهم حصّن ثغورالمسلمین بعزّتک وایّد حماتها بقوّتک.

الا انّ نصرالّله قریب.

حوزه علمیه مشهد مقدس

سیدمهدی احمدی نیک