امروز: یکشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۶
RSS   جستجو
بستن در حال بارگذاری...
امام عسكرى عليه السلام: «ما تَرَكَ الحَقَّ عَزيزٌ إلاّ ذَلَّ ، و لا أخَذَ بِهِ ذَليلٌ إلاّ عَزَّ»    «هيچ عزّتمندى، حقّ را فرو نگذاشت مگر اين كه به ذلّت افتاد، و هيچ ذليل و ناتوانى، حق را نگرفت مگر اين كه عزيز و نيرومند شد»    بحار الأنوار : ۷۸ / ۳۷۴ /۲۴
آيت‌الله سبحاني در آخرين جلسه از سلسله جلسات «بررسي مباني فكري ابن تيميه و وهابيت» اظهار كرد:

وهابيت نمي‌خواهد عاشورا زنده بماند


وهابيان معتقدند پس از پيامبر(صلي الله عليه و آله)، همه و همه سلف صالح بودند اما عاشورا بهترين دليل براي اين است كه همه اصحاب، سلف صالح نبودند.

به گزارش پايگاه اطلاع‌رساني حوزه علميه خراسان، آيت‌الله العظمي شيخ جعفر سبحاني در آخرين جلسه از سلسله جلسات «بررسي مباني فكري ابن تيميه و وهابيت» كه صبح پنج‌شنبه در مدرسه علميه عالي نوّاب مشهد برگزار شد، به بررسي برخي از اشكالاتي كه وهابيت به مسلمانان و شيعه وارد مي‌كنند، از جمله گريه بر عزيزان پيش از خاكسپاري، اهداء پاداش اعمال نيك به والدين و نامگذاري به اسم‌هايي چون عبدالحسين پرداخت. خلاصه‌اي از بيانات ايشان در ادامه تقديم مي‌گردد:

گريه بر عزيزان پيش از خاكسپاري و پس از آن

از چيزهايي كه وهابيت در مورد آن با ما مخالفند، گريه كردن بر گذشتگان است. آئين اسلام، آئين فطرت است و مخالف فطرت، دين نيست. گريه كردن مادر در فراق فرزند يك امر فطري است و اسلام نمي‌تواند با اين امر مخالفت كند. علاوه بر مسئله فطرت، دلايل ديگري نيز وجود دارد. از جمله اشك ريختن رسول الله (صلي الله عليه و آله) براي فرزندش. هم‌چنين پس از شهادت حمزه عموي پيامبر(صلي الله عليه و آله)، ايشان به انصار دستور دادند كه به زنان بگويند براي حمزه نيز سوگواري كنند. از طرفي هنگامي كه عمر بن خطاب زنان را از گريه بر زينب، دختر رسول خدا منع كرد، پيامبر فرمود: «مهلاً يا عمر دعهن ليبكين». در واقع پيامبر هيچ‌گاه كسي را از گريه كردن بر عزيزانش نهي نكردند، بلكه از بدگويي و خلاف قضاي الهي سخن گفتن و سيلي بر صورت خود زدن نهي كرده‌اند. لذا گريه بر عزيزان هم مطابق فطرت و هم منطبق بر عمل پيامبر است.

استدلال وهابيان در منع گريه بر عزيزان

وهابيان حديثي را از عمر بن خطاب نقل مي‌كنند كه پيامبر فرموده‌اند: «ان الميت يعذّب ببكاء اهله»؛ براي شناسايي حديث صحيح از غير صحيح بايد به قرآن مراجعه كنيم. اين حديث خلاف قرآن است، چرا كه در آيه 38 نجم آمده است: «و لا تزر وازرة وزر اخري»؛ اولاً اين حديث خلاف آيات قرآن است، ثانياً خلاف عقل است. هم‌چنين خود عايشه نقل كرده است كه ناقل اين حديث دروغ نگفته اما خطا كرده است. پيامبر يك مرد يهودي را ديد كه بر سر قبر همسرش اشك مي‌ريزد، پس فرمود: «انهم ليبكون عليها و انها لتعذب في قبرها».

وهابيت نمي‌خواهد عاشورا زنده بماند

پيامبر اكرم، اسلام را ايجاد كرد اما حسين بن علي درخت اسلام را با خون خود سيراب كرد. وهابيت نمي‌خواهد عاشورا زنده بماند، زيرا معتقدند پس از پيامبر، همه و همه سلف صالح بودند، اما عاشورا بهترين دليل است كه همه اصحاب، سلف صالح نبودند. لذا عاشورا بايد از دو نظر زنده باشد؛ اولاً ثابت كند در ميان اصحاب، صالح و غير صالح وجود داشته است و دوماً الگويي است براي اين‌كه بدانيم بايد بر ظلم ظالم قيام كنيم و ريشه ظلم را بِكَنيم.

ثواب عمل خير هر كس براي خودش!

يكي از عقائد وهابيان اين است كه اگر كسي كار خيري انجام دهد و ثوابش را به كسي هديه كند، اين ثواب به او نمي‌رسد. آن‌ها بر طبق روايتي از پيامبر معتقدند پس از مرگِ فرد، سود و زيان اعمالي كه انجام داده پايان مي‌پذيرد، جز سه عمل: صدقه جاريه، دانشي كه مردم از آن بهره مي‌گيرند و فرزند صالحي كه براي او دعا مي‌كند. هم‌چنين به آيه «و ان ليس للانسان الا ما سعي» استناد مي‌كنند.

اولاً اين آيه با توجه به ماقبل آن، راجع به گناهان است و نه ثواب. اگر فرض كنيم اين آيه راجع به ثواب هم هست، دو مسئله وجود دارد؛ يك مسئله كلي و يك مسئله استثنايي. مسئله كلي اين است كه انسان بايد بر عمل خودش تكيه كند و منتظر ديگري ننشيند، اما اين مانع از مسئله دوم نيست كه انسان گاه و بي‌گاه از عمل ديگري استفاده ببرد. مثلاً پدري به فرزندش بگويد كه فرزندم كار كن و چشمت دنبال كمك ديگران نباشد، اما وقتي فردي براي اين فرزند هديه‌اي بياورد و او قبول كند، اين منافاتي با حرف پدر ندارد.

قرآن در موارد متعددي سودمند بودن استغفار ديگران را يادآور مي‌شود، از جمله آيه هفت سوره مؤمن، آيه پنج سوره شوري و آيه ده سوره حشر. هم‌چنين ده‌ها روايت از پيامبر اكرم نقل شده كه همگي حاكي از آن است كه انسان مي‌تواند عملي را به نيابت از پدر و مادر و يا بستگان و دوستان بجا آورده و ثواب آن را به آن شخص هديه كند. براي مثال: «ان رسول الله قال: من مات و عليه صيام، صام عنه وليه» كه در صحيح مسلم آمده است.

نذر براي اولياء الهي

وهابيان معتقدند كه اگر به عنوان مثال گوسفندي را براي پيامبر ذبح كنيد، اين كار شرك است! كسي كه گوسفند نذري را ذبح مي‌كند مي‌گويد: «لله علي ان شفيت ان اذبح شاة للنبي»؛ لام اول براي قربت است و لام دوم براي مصرف. با توجه به ضابطه گفته شده كه نذر بايد براي خدا باشد، نذر ما صحيح است. چنين مسائلي را نبايد شرك دانست، چرا كه مثلاً خداوند مي‌فرمايد: «انّما الصّدقات للفقراء» (توبه/ 60)، اين نوع تعابير را نبايد شرك به حساب آورد.

با بررسي نظريات محققان و فتواهاي فقيهان اهل سنت نيز مي‌توان به اين نتيجه رسيد كه اگر قصد و نيت فردي كه نذر مي‌كند، خداوند متعال باشد، جايز و بسيار مطلوب است، چراكه «انما الاعمال بالنيات».

عبوديت و بندگي كاربردهاي گوناگوني دارد

گاهي عبوديت در مقابل الوهيت قرار مي‌گيرد كه اين مسئله فراگير است و شامل همه انسان‌ها و همه جهانيان مي‌شود. گاهي واژه عبد به معني مطيع به كار مي‌رود، لذا اگر كسي واژه عبد را به لفظ نبي يا نام يكي از امامان اضافه كند، مقصود او اطاعت است. هم‌چنين در كتاب‌هاي فقهي اهل سنت بابي به نام «عبيد» و «اماء» بيان شده است. در واقع كساني كه در جنگ با كافران به اسارت مسلمانان درمي‌آيند، «عبد» ناميده مي‌شوند. لذا نبايد در اضافه لفظ عبد به اسم ائمه شك و ترديد كرد و آن را شرك دانست.

يادآور مي‌شود طلابي كه حداقل در هفت جلسه از سلسله جلسات «بررسي مباني فكري ابن تيميه و وهابيت» شركت كرده‌اند، مي‌توانند صبح دوشنبه در آزمون پاياني اين سلسله جلسات شركت كرده و در صورت كسب امتياز لازم، گواهينامه شركت در اين جلسات را دريافت نمايند.


كد خبر: 14567  |  تاریخ درج خبر: 95/05/16  |  کد خبرنگار:
 
نام:
اطلاعات تماس: (تلفن همراه يا ايميل)
متن:
 
كد امنيتي:       
دفتر فناوری اطـلاعات مرکز مدیریت حـوزه علمیه خراســان
تلفن تماس: ۳۲۰۰۸۱۱۸ ۰۵۱ - فکس: ۳۲۲۵۷۸۴۹ ۰۵۱
بالا